Met 4 veel gelauwerde dichters en 1 violist belooft de Bram Roza dichtersavond op 27 augustus 2010 een bijzondere gebeurtenis te worden. Het festival is trots en blij dat ze deze dichters kon contracteren. Tjitske Jansen met violist Jasper le Clercq, Bart Moeyaert, Joke van Leeuwen en Edward van de Vendel.

Tussen deze dichters zijn allerlei dwarsverbanden te noemen. Ze inspireren elkaar, hebben gezamenlijke optredens in het theater of op poëzie podia. De vier dichters schrijven voor kinderen en volwassenen. Hun wereld is fantasievol, hun taal speels en soepel, hun denkbeelden origineel en... ze zijn nog in staat zich te verwonderen!

De dichtersavond wordt gepresenteerd door Hanneke le Clercq.

Kortom, het wordt een avond die geen enkele poëzieliefhebber mag missen.

Bart Moeyaert; voormalig stadsdichter van Antwerpen

Tegelijk verlaat hij de uitgeverij waar hij gedebuteerd is. Hij stapt over naar uitgeverij Querido, waar in 1995 Blote handen verschijnt. Het boek wordt vertaald in acht talen, is veelvuldig bekroond (o.a. met de Zilveren Griffel, de Boekenleeuw en de Deutsche Jugendliteraturpreis), en markeert het begin van een nieuwe periode in Barts werk.

De roman Het is de liefde die we niet begrijpen verschijnt in het najaar van 1999.
Een verrassend debuut als dichter maakt Bart Moeyaert in 2003 met Verzamel de liefde. De bundel wordt ook opgemerkt door de organisatie Antwerpen Boekenstad en de commissie die het stadsbestuur van Antwerpen een nieuwe stadsdichter voorstelt. In 2006 en 2007 wordt Bart Moeyaert aangesteld als stadsdichter van Antwerpen.

Op 1 juli 2006 trouwen Bart Moeyaert en Robin Steins. Ze wonen in de schaduw van het Centraal Station in Antwerpen, met de Zoo, de bioscoop en de bibliotheek vlakbij, en een weids uitzicht over de daken van de stad.

In de hoedanigheid van stadsdichter ontvangt Bart het ere-doctoraat van de Universiteit van Antwerpen. Het stadsdichterschap resulteert in 2008 in de bundel Gedichten voor gelukkige mensen, waarna Bart bewust voor een periode in de luwte kiest.

Met de novelle Graz, die bij verschijnen in maart 2009 ook als monoloog door theatergroep Stan op de planken wordt gebracht, schrijft Bart Moeyaert een novelle die van de kritiek bijzonder positieve reacties krijgt, maar daarna in een fluistertip verandert.

Op 12 februari 2010 verscheen een nieuwe, met zeven ongepubliceerde verhalen aangevulde editie van Broere.

In het voorjaar van 2010 bereidde Bart Moeyaert in samenwerking met het Nederlands Blazers Ensemble het vervolg op De schepping voor: Het paradijs. Het boek en de cd verschijnen in september 2010, waarna de muziektheaterproductie op toernee gaat.

Zijn boeken zijn tot hiertoe in 18 talen vertaald.

Joke van Leeuwen

Joke van Leeuwen schrijft en illustreert haar eigen kinderboeken, ze is actief als dichter, romancier, cabaretière en vertelster van meervuldig bekroond werk. In Nederland ontving ze vanaf haar debuut 26 jaar geleden in totaal 16 literatuurprijzen. Vooral haar jeugdboek Deesje werd in vele talen vertaald en daarvoor werd ze bovendien onderscheiden met prijzen in het buitenland. Haar stijl is levendig, origineel en prikkelend.

Kinderen en volwassenen in haar boeken lopen met verwondering door het leven en ontdekken al doende ook de keerzijde van het bestaan. Haar tekeningen zijn niet alleen illustratief, ze hebben vaak een onverbrekelijke band met de tekst. Van Leeuwen tekent mensen, dieren en voorwerpen - origineel en soms absurdistisch - niet als 'lief, zacht en aardig'.

Ze werd bekend om haar boeken voor de jeugd, zoals Deesje en schreef ook voor volwassenen, bijvoorbeeld de novelle De tjilpmachine, maar zelf heeft ze een grondige hekel aan het onderscheid dat gevestigde schrijvers maken tussen kinderboeken en 'echte' literatuur. De pers reageerde overwegend positief op haar gedichtenbundels en kritisch op haar proza. Haar gedichten werden meermaals vergeleken met die van Judith Herzberg. In haar dichtbundels schrijft Joke van Leeuwen over tegelzee, paaltjes en een tas vol groeten, over zware taarten, armen die vastvriezen op ansichtkaarten, en over plooien en paaien.

Edward van de Vendel

Edward van de Vendel groeide als oudste van drie kinderen op in een echt onderwijsgezin: zijn vader was hoofd van een christelijke basisschool en zijn moeder was kleuterjuf. Na de middelbare school in Culemborg, waar hij lid was van het schoolcabaret en liedjes ging schrijven, studeerde hij aan de Pedagogische Academie en richtte hij samen met anderen een eigen school op in Heemstede. Vier jaar lang was hij daar directeur, toen wilde hij zelf weer voor de klas en ging hij lesgeven op een school in De Groeve.

Van de Vendel woont nu in Rotterdam. Hij geeft gastcolleges op de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht, geeft lezingen over zijn eigen werk en hij schrijft: gedichten, toneel, jeugdromans en non-fictie. Zijn eerste gedichten schreef hij tijdens zijn studie. Hij publiceerde ze in de Blauw Geruite Kiel, de jeugdbijlage van Vrij Nederland. In 1996 verscheen zijn eerste bundel, Betrap me. Voor 'Gijsbrecht', de bewerking van het drama van Vondel uit 1601, ontving hij in 1999 de Gouden Zoen en ook zijn eerste jongerenroman, De dagen van de bluegrassliefde, werd bekroond met de Gouden Zoen. Dom konijn werd in 2001 bekroond met een Zilveren Griffel. Ons derde lichaam werd bekroond met een Gouden Zoen en voor Opa laat zijn tenen zien ontving hij een Zilveren Griffel.

Tjitske Jansen & Jasper le Clercq

Violist Jasper le Clercq maakt muziek bij poëzie van Tjitske Jansen.

horen. Het is Tjitske Jansen, die met haar gedicht Als ik dood ga opbokst tegen de viool van le Clercq. "In mijn eentje ga ik op het podium nooit zo te keer," Het is niet alleen de muziek, die de tekst een enorme dramatiek geeft. Het is de wisselwerking van Tjitske met de violist. "Het is door die muziek dat ik dat durf en de tekst krijgt er een lading door die ik het anders niet had kunnen geven."

voor een poëziefestival in Rotterdam. Hij had haar zien optreden op tv bij Barend en Van Dorp. "Zij is die gedichten. Ik geloof alles wat ze zegt." Misschien viel hij nog het meest voor haar toon en de manier waarop ze voordraagt: "Ze lispelt een beetje". Een ander zal het niet opvallen. Maar voor Le Clercq is 'een beetje lispelen' muziek en muziek is voor hem als praten. Hij componeert en musiceert op een manier die telkens weer verbaast. Met Zappstrijkkwartet speelt hij alles, behalve klassieke muziek. "Je moet er wel van houden" zegt hij, "Sommigen vinden het kattengejengel."

Le Clercq zegent de dag dat hij op het conservatorium terecht kwam en helemaal op zijn plek zat. Al 11 jaar maakt hij met Zappstrijkkwartet geïmproviseerde muziek. Naast Zapp doet hij veel met theater, al jaren met het Ro-theater en sinds kort met zijn vrouw, theatermaakster Nataschenka le Clercq. "In een volgend leven ga ik gitaar spelen," denkt hij wel eens. Maar het is vraag of hij dan ook zo ongelofelijk creatief wordt met zijn instrument. Als hij optreedt met Tjitske verdubbelt hij zijn eigen geluid met een loopapparaat. "Het is een mank apparaat en dat vind ik nu juist het charmante."

Tjitske ontving voor haar bundel Koerikoeloem in 2009 de Anna Bijns prijs.