Gedicht van de maand

Lae me ’t is hebbe over zinge en meziek ‘n Componist die mot al hêêl veul wete Voor dattie een mozaïek An klanke, note schrijft en soms ok krete Alhier op ’t aailand hebbe me uitvoerende musici ’n Verschil van zinge, blaeze en nog veul meer iñstrumente Azzie ’t hoort, zijn d’r netuurlek ok critici [...]

1926 De veugel vloog traog over de Hoeksche Waerd En zag d’n trem raie naer Krôôswaik toe Hêêl hard ging dat niet, ’t lag niet in d’n aerd Van de meñse, ze wiere toch wel moe D’r kwam dan nog ’n anderen trem Van de kant van Baierland Je hoorde de harde locemetievestem Je mos [...]

De nachten worden langer. De duisternis valt in over de lege akkers – einde en nieuw begin. We liggen uren wakker en langzaam wordt het licht. De zon lekt door de wolken. Je ogen vallen dicht. Je ziet de zwarte aarde, het kiemen van het graan. Dit zijn de jongste dagen. Er komt geen einde [...]

Je hebt te vaak op de trekker gezeten, tegen het licht in gekeken, met je ogen geknepen en nu staat de zon in je huid. Je was altijd buiten, zei je. Open lag het land in een omhelzing van dijken. Open lag het land in een omheining van bloemen en jij, in de kracht van [...]

Je loopt de akker rond. Uitzicht en stilte alom. De wolken gaan landinwaarts. Het water stroomt naar zee. Jij komt en gaat, je komt terug. Je loopt de akker rond. Dit is een land dat thuisgrond wordt. De akker neemt je mee. * Je loopt de akker rond. De aarde ligt open- gesneden als brood. [...]

De wolken – ze trekken zonder haast voorbij: plooibare gebergtes, doorschijnende kolossen, niet van zins om te blijven. Liever oplossen, liever verwaaien, in het verschiet liggen, hoger dan de vogels, hoger dan de bergen reiken en verdwijnen. De wolken – ze verhoren de dorst van het land, verschijnen als engelen in viltgrijze, in zonwitte gewaden, [...]

Kijk: een kinderhand heeft een iets te bolle walvis gekleid en die in deze Delta uitgezet – een eiland met zijn eigen eiland als een walvisjong erachteraan. Kijk: een andere hand tekende met een liniaal de rechtlijnige dijken, schiep ruimte voor het oog dat hier kan oefenen met alziendheid, kan reiken naar riet en golven, [...]

Ik ben op jouw schreden teruggekeerd van Numansdorp naar Strijensas – een kleine bedevaart, dit klompenpad langs Schuring, het Verloren Diep, voorbij het Land van Essche en de Esscheplaat naar Strijensas: een huis van steen, een pannendak. Wie weet scheen de zon, de eerste lentedag, zag je het werkvolk op het land, hun hutten die [...]

Wegen zijn dode rivieren. Ze liggen bewegingloos in het land. Boven hen siddert de lucht. Onder hen is de aarde leger dan een woestijn. Je vindt er slechts lichaamsresten: stekels van egels, darmen, duivenveren. Alleen aan de randen ritselt het leven: fluitenkruid, klaprozen, het lenige gras. Ook al lopen ze vol, ook al stromen ze [...]

De vogels – ze kwamen, namen het luchtruim in, vulden die blauwe danszaal boven ons met roffels, trillers en ratels, met zang. De vogels – ze legden op grote hoogte een wegennet aan. Boven ons zijn wegen die wij niet kennen. Boven ons zijn wegen die wij nooit gaan: een Route du Soleil van Noord [...]