Author

Waggelend achter zware Jacobs-shag Struinen, plastic tas Veren, losgeraakte dobbers tussen keikieren Koeienvlaai ontwijkend, rubberlaarsjes Wortels, van wieg tot karaf Terugweg langs café de Ton Jij “weet-ik-wat” Ik het zwarte smoelwerk, trekdrop Rode vingers, paprika-chips Veel te laat, achter op de fiets Grijp met mijn knuistjes jouw lederen jas Weet wat komen gaat Nu kom [...]

‘k lag gisternacht voor pampus met de hond Haar warme lijf gestreken langs het mijn Een kameraad die vrindschap nimmer schond Hoe anders kan dat bij de mensen zijn Als daden haaks staan op de woorden uit de mond De tweezaamheid van mens en dier in onvoorwaardelijke trouw is voor ons twee toch de manier [...]

Door elke liefde die je had Al is ze zo ver weggeëbd dat je slechts vaag memoires hebt aan kusjes op het achterpad Werd onervaren, schande-wijs De vallen waar je in bleef trappen veel valt er ook niet aan te snappen die wissels op je levensreis Het liefdesvuur is levenslicht om dat niet uit te [...]

Hij zat hier in zijn tienertijd, een doodsangst uit te staan Met een bezwete rug, de schrik, een fout te zullen maken Een schietgebed, het Amen aan te raken En tussendoor de stress van partituren om te slaan In speelroutine door de jaren greep het hem nog aan Als twee verliefden in de kerk oprecht [...]

Nacht waarin je na uitzwaaien de keuken binnenloopt en bij het zien van de ravage toegeeft aan een laatste borrel in de tuin Het gezicht strakgespannen van zon, vuurkorf en withete liefde De dag stukgeslagen in een hoofdpijn van vliegveldwiskey Schroeiend haar op herenkuit De koersfiets gevallen tegen de schuur Het vreemd voldane gevoel van [...]

Het witte vel als ijsberg, tegemoet de ijdele hoop van er zal nu toch wel iets komen ter inspiratie die gedachten vrij laat stromen een thema, dat mijn dichthart kloppen doet? Mijn bloeddruk stijgt, de adem mij ontnomen De zee van twijfel bruist, weg is mijn overmoed van “ach dat komt nog wel” naar “komt [...]

Abraham Rood Oud Beijerland 28 November 1894 – Auschwitz 30 September 1942 Ik ben zo terug … Die hele dag liep hij als uitverkoren, doodverloren. En ‘s nachts heeft hij misschien zijn vrouw nog eenmaal aangeraakt. Bij ochtendgloren voor het laatst als paar ontwaakt en in de slagerswoning is sindsdien niets meer te horen. Zij [...]

Laat warme wind ‘t gezaaide strelen Hergeef mijn akker groen gezicht Verguld in ‘t zachte lentelicht zodat mijn winterwonden helen Bloei in mijn blik, mijn mond, mijn woorden Groei in mijn zijn, in wat ik ben Rijp in de vruchten van mijn pen Beplant mijn diepst verborgen oorden In dat verlangen wil ik dromen Het [...]

Onder het oordeel van de wolken draag jij de schemeraar, middagvluchter en de nachtdieren. Golven breken tegen je fundament in oxidatiegroen, verbinder onder grijze lucht. Je arm bijtijds omhoog om niet geraakt te worden door de masten. Witte windreuzen langs je strak afgetrainde taille, je rood-wit gestreepte Beaufort-bazuinen, waterpas. Het Hollands Diep glippend door jouw [...]